ਸੌ ਫੁੱਲ ਖਿੜਨ ਦਿਓ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਚਾਰ ਭਿੜਨ ਦਿਓ

ਤੀਜੀ ਚੌਥੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਬਾ ਗਾਂਧਾ ਸਿੰਘ ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਕੌੜੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਲ ‘ਤੇ ੳਕਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੇ,ਜਿੱਥੇ ਭੁਪਿੰਦਰ ਮੇਰਾ ਸੀਨੀਅਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਬਾਲ ਦੇ ਗਰਾਉਂਡ ‘ਚ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।ਫਾਸਲੇ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਸਮਾਜ ‘ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਖਾਸ ਭੂਮਿਕਾ ਰਹੀ ਏ,ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰੋਂ ਵੀ ਜੁੜ ਗਏ।ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੀਆਂ ਯਾਰੀਆਂ ਦੋਸਤੀਆਂ ਵਿਚਾਰਕ ਧਰਾਤਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਚਾਰਕ ਸਾਂਝ ਯੂ.ਪੀ.ਏ ਸਰਕਾਰ ਦੇ "Common Minimum Programme" ਵਰਗੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।ਗੁਲਾਮ ਕਲਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਭੇਜਣ ਲਈ ਭਪਿੰਦਰ ਗਿੱਲ ਦਾ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ।ਅਗਲੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇਗੀ ਤੇ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੁਝ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਲੇਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ,ਇਸ ਦੀ ਪੂਰਨ "ਰਾਜਨੀਤਿਕ" ਜ਼ਿੰਮੇਂਵਾਰੀ ਸਾਡੇ ਭਰਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰਠੌੜ ਨੇ ਲਈ ਹੈ।ਵੈਸੇ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਸੀਂ ਖਿਮਾਂ ਦੇ ਜਾਚਕ ਵੀ ਹਾਂ।-ਯਾਦਵਿੰਦਰ ਕਰਫਿਊ

ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ‘ਚ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਦਿੱਲੀ ਯੂਨਵਿਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਕਮਿਊਨਿਕੇਸਨ ਸਕਿਲਜ਼ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਨ-ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ (ਪਾਣੀ) ਤੇ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖਾਲੇ ਹੀ ਲੱਭ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬੀਤਿਆਂ 6-7 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਜੋ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਇਸ ਕਥਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਸਬੰਧਿਤ ਘਟਨਾ ‘ਚ ਮੂਰਖਤਾ ਦਾ ਤਾਜ ਪਹਿਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿੱਛੇ ਉਸਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਧਿਰ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤੀਖਣ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਵੀ। ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖੇ ਮੂਰਖ ਵੀ ਮਿਲੇ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਡਿਗਰੀਆਂ ਦੀ ਪੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਤੇ ਪਿਛਾਂਹ ਖਿੱਚੂ ਵਿਚਾਰਦਾਰਾ ਦਾ ਝੋਲਾ (ਥੈਲਾ) ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਨੇ। ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਨਤਾ-ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖੇ। ਕੁੱਝ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ (ਚਿੰਤਕ, ਲੇਖਕ) ਵੀ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਵਰਗ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾਈ ਮੀਡੀਆ ਜਿੰਨੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ‘ਤੇ ਅਸਰ ਉਨੳਅਸਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜਕੱਲ ਪ੍ਰਿੰਟ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਵੀ ਟੀ.ਵੀ. ਕਲਚਰ ਭਾਰੂ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਖਬਾਰ ਪਿੰਡ ‘ਚ ਕੁੱਝ ਗਿਣੇ ਚੁਣੇ ਘਰਾਂ ‘ਚ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਪਰ ਡਿਸ਼ ਟੀ.ਵੀ. ਵਾਲੀ ‘ਛਤਰੀ’ ਹਰ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਟੀ.ਵੀ. ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ‘ਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਰ ਵਰਗ ਤੱਕ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ ਪਰ ਅੱਖਰ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀਣੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਬੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।

ਇਸੇ ਮਾਧਿਅਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਖੰਟ ਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਤੇਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਉਰਫ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਬੰਧਿਤ ਗੀਤ..

“ਇੱਕ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸੀ, ਜੀਹਨੇ ਤੁਰ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਗਾਹਤੀ।
ਇੱਕ ਅੱਜ ਦੇ ਬਾਬੇ ਨੇ, ਬੱਤੀ ਲਾਲ ਗੱਡੀ ‘ਤੇ ਲਾਤੀ…”

ਨੂੰ ਕੈਸੇਟ ‘ਸਿੰਘ ਬੈਟਰ ਦੈਨ ਕਿੰਗ’ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਗੀਤ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੱਕ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ‘ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗਲੋਬਲ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਵਿੱਚ ਟੀ.ਵੀ. ਤੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਨੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ 22 ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਕੀਤੀਆਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਰਕੇ ਫਰੋਲੀਏ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਘੋੜੇ, ਰੱਖ ਤੇ ਪਾਲਕੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਪੈਦਲ ਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।ਗੀਤ ਦੇ ਅਗਲੇ ਅੰਤਰੇ 'ਚ ਮੌਜੂਦਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਬੱਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਹਲਕਿਆਂ 'ਚ ਰੋਸ ਹੈ। ਰੋਸ ਹੈ ਕਿ ਗੈਰ ਪੂਰਨ ਸਿੱਖ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਸ਼ਬਦੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਰੋਸ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੇ ਟੀ.ਵੀ. ਰਾਹੀਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸੱਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਨਾਂਅ ਸਧਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ ਲੌਂਗੋਵਾਲ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਢੱਡਰੀਆਂ ਦੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਢੱਡਰੀਆਂਵਾਲੇ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਤਰਾਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਗੈਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਇਹ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ।ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਗਲਤ ਢੰਗ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਕਟਾਕਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।ਸੋ ਇਤਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਲਾਲ ਬੱਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੂਰੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜਕੱਲ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਮ ਜਨਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਂ ਵੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਗਰੂਰ ਤੇ ਪਟਿਆਲੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਆਰਮੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੇਂਜ ਨੇੜੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਿਲਡਿੰਗ ਵਾਲੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਰ ਦੁਆਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕੋਠੀ (ਰਿਹਾਇਸ਼) ਤੇ ਵੀ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ‘ਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। 50ਹਾਰਸ ਪਾਵਰ ਵਾਲਾ ਟ੍ਰੈਕਟਰ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕਾਰਾਂ ਇਸ ਡੇਰੇ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਧਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ। ਇੱਕ ਬੇਰੋਜ਼ਗਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਪਟਿਆਲੇ ਕਿਸੇ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਟੈਸਟ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੰਡ ਪਰਤ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਮੁੜਨ ਲਈ ਹੀ ਬੱਸ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਕੀ-ਕੀ ਸੋਚੇਗਾ ਇਹ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਜੀਅ ਹੀ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚਲੇ ਗੁਰੁਆਰੇ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਲਈ ਬਾਰਡਰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ 65ਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ‘ਚ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਵੱਲੋਂ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਚੰਭਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ 3 ਮੁੱਢਲੇ ਅਸੂਲ (1) ਕਿਰਤ ਕਰੋ (2) ਵੰਡ ਕੇ ਛਕੋ (3) ਨਾਮ ਜਪੋ, ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਤਰਾਜ਼ ਕਰਨਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਨੰਬਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਢਾਡੀ ਤਰਸੇਮ ਸਿੰਘ ਮੋਰਾਂਵਾਲੀ ਦਾ।ਗੀਤ,ਕਵਿਸ਼ਰੀ ਜਾਂ ਵਾਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਦਰਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਢਾਡੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਗਾਇਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੇ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ਬਰ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ। ਕੁੱਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੇ ਲਾਇਫ ਸਟਾਇਲ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਇਸ ਲੜਾਈ ‘ਚ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਬੱਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁੱਦਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਗੀਤ ਦੇ ਅਸਲ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸਥਿਤਿ ਵਿੱਚ ‘ਹਜ਼ਾਰ’ ਵਿਚਾਰ ਭਿੜਨੇ ਹਨ ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸੌ ਫੁੱਲ ਵੀ ਖਿੜਨੇ ਹਨ। ਲੜਾਈ ਸਾਰੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਟਕਰਾਅ ਸੋਚ ਦਾ ਹੈ।

ਲੇਖ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਕਥਨ ਨੁੰ ਝੂਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਜੇ ਹੋਰ ਲੋੜ ਹੈ। ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਰਹੇਗੀ ਪਰ ਦੂਜੇ ਵਰਗ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਭ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਭੁਪਿੰਦਰ ਗਿੱਲ
780-239-8600
ਰੇਡੀਓ ਹੋਸਟ
“ਰੇਡੀਓ ਪੰਜਾਬ”
ਐਡਮੰਟਨ, ਏ.ਬੀ. ਕੈਨੇਡਾ,
(Edmonton, AB CANADA)
bps_gill22@yahoo.ca

ਸ਼ੇਰਨੀਆਂ:---ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵਖਾਇਆ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਰਾਹ

ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਖਾਤਰ ਅਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ‘ਚ ਮਿਲੇ ‘ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਹੱਕਾਂ ‘ਚ ਹੁੰਦਾ ਏ।ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ‘ਚ ਏਸ ਹੱਕ ਦਾ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਵਾਲਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਬਲੈਕਮੇਲ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੜਤਾਲ, ਰੋਸ ਧਰਨੇ ਜਾਂ ਮੁਜ਼ਾਹਰੇ ਆਮ ਜਨਤਾ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਖਰਾਬ ਹੀ ਕਰਦੇ ਆਏ ਨੇ।ਜੇ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਰਗ ਦੇ ਧਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਵੀ ਸਾਥ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹ ਹੈ ਕਿਸਾਨ ਭਾਈਚਾਰਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਮੀਡੀਆ ਇਹਨਾਂ ਧਰਨਿਆਂ ਵੇਲੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਫਿਲਮ ਸਟਾਰ ਦੇ ‘ਲਵ ਅਫੇਅਰ’ ਦੇ ਪੋਤੜੇ ਫੋਲਦਾ ‘ਬਿਜ਼ੀ’ ਹੁੰਦੈ ਪਰ ਸੂਬਾਈ ਅਖਬਾਰਾਂ ਤੇ ਚੈਨਲ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸੇ ਖਬਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਨੇ, ਜਦੋਂਕਿ ਹੋਰ ਧਰਨੇ/ਮੁਜ਼ਾਹਰੇ ਚਾਹੇ ਓਹ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਖਿਲਾਫ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲਈ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਹੋਣ, ਆਮ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਖਿੱਚਦੇ ਨੇ ਤੇ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਧਰਨੇ ਕਾਰਨ ਆਮ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਆਈ ਔਖਿਆਈ ਕਾਰਨ ਓਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਕਿਸੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਪੇਤਲੀ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਰਾਹ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਬੰਦਾ ਇਸ ਅਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਜਾਂ ਡੂੰਘਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਸਕਦਾ।ਇਸ ਹਾਲਾਤ ‘ਚ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ ਨਰਸਿੰਗ ਦੀਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥਣਾਂ ਦੇ ਧਰਨੇ ਵੇਲੇ।

ਰਜਿੰਦਰਾ ਹਸਪਤਾਲ ਪਟਿਆਲੇ ਤੇ ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੇ ਨਰਸਿੰਗ ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ 450 ਦੇ ਲਗਭਗ ਵਿਦਿਆਰਥਣਾਂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸੜਕਾਂ ‘ਤੇ ਉਤਰ ਕੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਕਈ ਵਾਰ ਧਰਨੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਇਕ ਵਾਰ ਪਟਿਆਲਾ ਸੰਗਰੂਰ ਰੋਡ ਜਾਮ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਆਗੂ ਸੈਫਦੀਪੁਰ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਭਰੋਸਾ ਦੇਣਾ ਪਿਆ ਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ ਕਿ ਥੌਡੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਮੰਨ ਲਾਂਗੇ। ਥੋਹੜੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ ਏਦਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਭਰੋਸੇ ‘ਕੱਲੇ ਲਾਰੇ ਈ ਨੇ ਤਾਂ ਆਖਿਰ ਸਬਰ ਦਾ ਬੰਨ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਸਾਥ ਦੇ, ਬਗੈਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦੇ, ਬਗੈਰ ਕਿਸੇ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਮਦਦ ਦੇ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ. ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਹਾਈਵੇਅ ਦੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਹੋਣ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਜਾ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ-ਦਿੱਲੀ ਹਾਈਵੇਅ ਮੱਲ ਕੇ ਬਹਿ ਗਈਆਂ।

ਕਾਲਜ ਵੜਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ‘ਚ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਸੋਝੀ ਹੁੰਦੀ ਐ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ‘ਚ ਏਕੇ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਹ ਹਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦੈ। ਸਕੂਲਾਂ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਹਾਲੇ ਕਾਲਜ ਪੁੱਜੀਆਂ ਮਲੂਕੜੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਯਕੀਨਨ ਪਹਿਲੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜਮਾਤਾਂ ‘ਚ ਸਹੀ ਤਰਾਂ ਪੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਉਤਰਨਾ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖੜੇ ਵੱਡੇ ਸਨ ਪਰ ਮੁੜ ਕੇ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਕਰ ਵਖਾਇਆ ਓਹ ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾ ਗਿਆ। ਸੜਕ ਸੀ ਦਿੱਲੀ-ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹਾਈਵੇਅ, ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਅੰਨੇਵਾਹ ਚਲਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ‘ਚ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮੋਰਚਾ ਲਾ ਕੇ ਬਹਿ ਗਈਆਂ। ਦੈਂਤ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਅੱਡ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਰਾਇਟ ਵਹੀਕਲ ਯਾਨੀ ਦੰਗਾ ਰੋਕੂ ਗੱਡੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ‘ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਪਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਰੀ ਸਰਦੀ ‘ਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਸਾਹ ਸੁਕਾ ਦੇਣ, ਪਰ ਇਹ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹੀਆਂ। ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਰਾਹੀਆਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦੀ ਗੰਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ‘ਚ ਪਾਸੇ ਹਟਣ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਅਖਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀ ਹਾਈਵੇਅ ਦਾ ਰਾਹ ਕੱਢਣਾ ਪਿਆ। ਠੰਢੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੰਗੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਹੱਡਾਂ ‘ਚ ਪਾਲਾ ਵਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਸੜਕਾਂ ‘ਤੇ ਬਗੈਰ ਕਿਸੇ ਤੰਬੂ/ਕਨਾਤ ਦੇ ਆਸਰੇ ਦੇ ਬੈਠੀਆਂ ਲੇਟੀਆਂ ਸਨ।

ਜਿਹੜੀ ਆਮ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਾਂ ਜੁੜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪਹਿਲੋਂ ਕਰ ਆਇਆ ਹਾਂ ਓਹ ਇਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਜਿਗਰੇ ਤੋਂ ਇੰਨੇ ਕੁ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸਨ ਕਿ ਰਾਜਪੁਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਂਭਣ ਪੁੱਜੇ। ਚਿੱਟੇ ਦਾਹੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਪੋਤੀਆਂ, ਦੋਹਤੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਗਰ ਛਕਾ ਰਹੇ ਸਨ ਭਾਂਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਸੀਆ ਗਾਲਾਂ ਵੀ ਸੁਣਨੀਆਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੋੜਾਂ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਛੇੜਣ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੌਜੁਆਨ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਬਿਸਤਰੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਗੇ ਖਾਸੇ ਹੰਢੇ ਵਰਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਗਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਦ ਵੀ 30 ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਓਧਰ ਸਰਕਾਰੇ ਦਰਬਾਰੇ ਤਾਰਾਂ ਖੜਕੀਆਂ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂ ਵੀ ਰਜਾਈਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ।ਇਹਨਾਂ ਸ਼ੇਰਨੀਆਂ ਅੜੀ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਨੀਂ ਛੱਡੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਮੰਗ ਮੰਨ ਲਈ ਗਈ ਏ ਤੇ ਗੱਲ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਏ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੇਲੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲੇ ਪੜ੍ਹੀ ਕਹਾਣੀ ‘ਸ਼ੇਰਨੀਆਂ’ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ।ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਸਮਿਆਂ ‘ਚ ਲਿਖੀ ਕਹਾਣੀ ‘ਚ ਲੇਖਕ ਦੇਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੈਰ ਕਰਨ ਨਿੱਕਲਿਆ ਤੇ ਮਰਦ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਮਾਜ ‘ਚ ਹਨੇਰੇ ਵੇਲੇ ਸਾਈਕਲ ਸਿੱਖਦੀਆਂ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਓਹਨੂੰ ਸ਼ੇਰਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਲੈਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਨੇ। ਵਾਪਸ 2009 ‘ਚ ਆਈਏ ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੇਰਨੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਲਾ ਦੇਣ ਦਾ ਜਿਗਰਾ ਰੱਖਣ ਜੋਗੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਨੇ। ਨਰਸਾਂ ਬਣ ਕੇ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਹਾਲ ‘ਚ ਕਟੇ-ਫਟੇ, ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਓਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਜਿਗਰਾ ਕਿੰਨਾਂ ਕੁ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ ਇਹਦਾ ਸਬੂਤ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੇ ਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇਸ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਸਾਖ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਪਊਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ੇ ਨੂੰ ਵੀ ਓਨੇ ਹੀ ਚਾਅ ਤੇ ਸ਼ੌਂਕ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣਾ ਪਊਗਾ ਜਿੰਨੇ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਆਪਣਾ ਸੰਘਰਸ ਚਲਾਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਨਸ਼ੇੜੀ ਹੁੰਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਤੇ ਧੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਦਲੇਰੀ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਇਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਵਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਚੁੱਪ ਬੈਠਿਆਂ ਕੋਈ ਨਿਜ਼ਾਮ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਥੋਡੀ ਝੋਲੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਆਖਰੀ ਰਾਹ ਸਿਰਫ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਖੁੱਭ ਕੇ, ਗੱਡ ਕੇ ਪੂਰੇ ਜਿਗਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੰਘਰਸ਼, ਫੇਰ ਚਾਹੇ ਓਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਪੱਧਰ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ।

ਦਵਿੰਦਰਪਾਲ

anchor501@yahoo.co.uk

ਕਾਰਾਂ ਫੂਕਣ ਵਾਲੇ “ਕੁਝ” ਵੀ ਫੂਕ ਸਕਦੇ ਨੇ

ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਮੌਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਨੱਚ ਕਟ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਰਮ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਥਾਂ ਪਟਾਕੇ ਵੀ ਚਲਾਏ ਗਏ ਹੋਣੇ………….ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਸੇਕਣ ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ‘ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਵਜੋਂ ਕਾਰਾਂ ਸਾੜਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ???? ਸੁਣੋ ਫਰਾਂਸ ਬਾਰੇ। ਫਰਾਂਸ ‘ਚ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਸਰਕਾਰ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਤੇ ਵਿਹਲੇਪਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਪੈਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਥਾਜ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਨੌਜੁਆਨ 31 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।ਇਸ ਸਾਲ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਨਾਲੋਂ 20% ਵਾਧੂ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਨਾਲੋਂ 30% ਵੱਧ ਕਾਰਾਂ ਸਾੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਨੇ। 31 ਦਸੰਬਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਮੰਦੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ‘ਚ ਕੁੱਲ 1,147 ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ ਹੈ। 288 ਨੌਜੁਆਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਇੱਕੋ ਰਾਤ ‘ਚ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹੇ ਗਏ ਮੈਟਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ ਜਾਂ ਅਫਵਾਹ ਸਮਝਦੇ ਓ ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹੋ ਜਾਂ ਗੂਗਲ ਤੇ ਸਰਚ ਕਰ ਲਓ ਸੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜੂ…………ਅਗਾਂਹ ਵਧੀਏ!!! ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨਿਕੋਲਸ ਸਰਕੋਜ਼ੀ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਨੌਜੁਆਨਾਂ ਦੇ ਲਾਇਸੈਂਸ ਰੱਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਏ,ਜਿਹੜੇ ਹਾਲੇ ਨਬਾਲਿਗ ਸਨ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਇਸੈਂਸ ਜਾਰੀ ਨਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਏ,ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੇ ਇਹ ‘ਮੁਜਰਿਮ’ ਨੁਕਸਾਨੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਰਜ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਭਰਦੇ। ਹੁਣ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਏ ਸਰਕੋਜ਼ੀ ਦੀ ਅਕਲ ‘ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਾਈਜ਼ ਦਾ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ ਦੀ ???????? ਬਈ ਕਮਲਿਆ ਹਾਸੋਹੀਣੀ ਗੱਲ ਕਰੀ ਜਾਨੈਂ, ਤਰੱਕੀਸ਼ੁਦਾ ਮੁਲਕ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਧੁਰੇ ਕਹਾਉਂਦੇ ਮੁਲਕ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਥਰਡ ਵਰਲਡ ਕੰਟਰੀ ਯਾਨੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵਰਗੀ ਭੋਰ ਤੀ……ਸਿਆਣਿਆ ਜੇ ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਹਰਜਾਨੇ ਭਰਨ ਜੋਗਾ ਕਮਾਉਂਦੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ‘ਚ ਹੂਟੇ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈਪੀ ਨਿਊ ਯੀਅਰ ਦਾ ਰਾਗ ਅਲਾਪਦੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਹੈਂਗਓਵਰ ਲਾਹੁੰਦੇ।ਪਹਿਲੋਂ ਹੀ ਬੇਰੋਜ਼ਗਾਰੀ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਇਹਨਾਂ ਨੌਜੁਆਂਨਾਂ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਣਗੇ,ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸਰਕੋਜ਼ੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਗੱਲ ਜੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਹੀ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਬਈ ਜੁਆਨੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਆ। ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਅਕਲ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਕਮੀ ਹੁੰਦੀ ਆ ਸਿਰਫ ਠਰੰਮੇ ਦੀ। ਸੋ ਮੁੰਡੇ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਆ………ਬਿਨਾਂ ਠੰਡ ਰੱਖਿਆਂ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਆ। ਕਿੱਡੀ ਵੱਡੀ ਮੰਗ-----ਰੋਟੀ, ਛੱਤ, ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ। ਪਰ ਸਿਸਟਮ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਐ ਬਾਰਗੇਨਿੰਗ ਪਾਵਰ ਦੀ, ਯਾਨੀ ਮੇਰੀ ਫੈਕਟਰੀ ‘ਚ 100 ਮਜ਼ਦੂਰ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ ਤੇ ਜੇ ਸਿਰਫ 100 ਜਣੇ ਨੌਕਰੀ ਮੰਗਣ ਖੜੇ ਨੇ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਪੂਰੇ ਦੇਣੇ ਪੈਣੇ, ਜੇ 150 ਆ ਗਏ ਤਾਂ ਭਾਅ ਕਰ ਲਾਂ ਗੇ ਤੇ ਜੇ 1,500 ਆ ਗੇ ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ 100 ਜਣੇ ਚਾਰ ਛਿੱਲੜਾਂ ‘ਤੇ ਮੰਨਗੇ ਓਹੀ ਰੱਖ ਲਾਂਗੇ। ਜੇ ਕੱਲ ਨੂੰ ਭੂਸਰਗੇ ਤਾਂ ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਬਾਹਰ, ਬਈ ਅਖਿਰ ਬਾਕੀ ਦੇ 1,400 ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਢਿੱਡ ਲੱਗਾ, ਆਪੇ ਆ ਜੂ ਕੋਈ ਵੇਕੈਂਸੀ ਭਰਨ ਨੂੰ।

ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਵਰਗੀ ਜੁਆਨੀ ਜੇ ਕੰਮ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਕੇ ਨਹਿਰਾਂ, ਸੜਕਾਂ ਬਣਾ ਦੇਵੇ। ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠੋਂ ੳਤਾਂਹ ਕਰ ਦੇਵੇ……ਪਰ ਇਹ ਹੋਣਾ ਨੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ ਕੰਪਿਊਟਰ, ਰੋਬੋਟ, ਅਸੈਂਬਲੀ ਲਾਈਨ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਵੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਟਣ ਨੱਪ ਕੇ ਆਨ ਆਫ ਕਰ ਸਕਦੇ ਨੇ। ਮੈਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਨੂੰ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਪਰ ਇਹਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਥ ਵੱਢਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਤਾਂ ਮਾਲਕਾਂ ਤੇ ਪੂੰਜੀਪਤੀਆਂ ਸਿਰ ਆਊਗਾ ਹੀ। ਸੋ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਹੱਥ ਦੋਵੇਂ ਵਿਹਲੇ ਨੇ ਤੇ ਵਿਹਲਾ ਦਿਮਾਗ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਗੁੱਸੇ, ਰੋਹ, ਕਰੋਧ, ਖੁੰਧਕ ਤੇ ਹੀਣ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਘਰ ਹੁੰਦੈ।ਇਹੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਾਰਾਂ ਫੂਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ‘ਚ ਦਿੱਤੀ ਸਲਾਹ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਕੋਲ ਤਾਂ ਪੁੱਜਦੀ ਨੀ ਪਰ ਆਪਾਂ ਏਥੋਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈਏ। ਜਿਹਨੂੰ ਰੈੱਡ ਕਾਰੀਡੋਰ ਜਾਂ ਨਕਸਲ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਨਕਸਲ ਕੋਰੀਡੋਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੇ ਆ ‘ਓਹ 17 ਸੂਬਿਆਂ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਅਸਲ ‘ਚ ਸਮਾਜਿਕ ਆਰਥਿਕ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਆ’ ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੌਜੂਦਾ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸੰਤਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਆਏ ਨੇ।ਸਮਾਜਿਕ ਆਰਥਿਕ ਸਮੱਸਿਆ ਮਤਲਬ ਓਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਜੁਆਨ, ਬੱਚੇ, ਤੀਵੀਆਂ, ਧੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਜੁਰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਸਨ…………ਆਦਿਵਾਸੀ ਖੇਤਰਾਂ ‘ਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਜੁਰਮ, ਓਹ ਖੇਤਰ ਜਿੱਥੋਂ ਦੇ ਖਣਿਜ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਸੀ। ਆਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ‘ਚ ਗੁਲਾਮੀ ਕੱਟਣਾ ਇਸੇ ਜੁਰਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ‘ਤੇ ਬੈਠੇ ਮਾਂ ਭਾਸ਼ਾ ‘ਚ ਬਲੌਗ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਓ………ਮਾਸੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਲ ਲੈਂਦੇ ਓ ਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰੇ ਆਪਣੀ ਗੌਂਡੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਘਸੀ ਜਿਹੀ ਫੱਟੀ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਮਰੀ ਜਿਹੀ ਕਾਪੀ ‘ਤੇ ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਨੇ। ਤੁਸੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਜਾਂ ਢਾਬੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਸਾਲਾ ਘੱਟ ਵੱਧ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਲੜਦੇ ਓ ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਡੰਗ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ 10 ਘੰਟੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਛਾਣਦੇ ਆ। ਸਰਕਾਰੀ ਮਦਦ ਤਾਂ ਮਿਲੀ ਨਹੀਂ ਨਾਂ ਹੀ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਹੱਕ ਮਿਲੇ ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਗਏ ਆਪਣੇ ਦਮ ‘ਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖਿਆਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਕੀ। ਜਦ ਜੁਆਬ ‘ਚ ਡਾਂਗ ਪਈ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਵੀ ਬੰਦੂਕ ਫੜੀ ਤੇ ਹੁਣ ਮੁਲਕ ਦਾ ਤਗੜਾ ਹਿੱਸਾ ਲਾਲ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦੈ। ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪੂਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਕਈ ਪਹਿਲੂ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀਆਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਵੀ ਚਾਰ ਲਾਈਨਾਂ ‘ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀ ਸਮਾ ਸਕਦੇ ਪਰ ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਆ ਬਈ ਜੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰੇ ਬਹਿ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਦਿੰਦੇ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਥੋਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਾਪੂ ਆਂਗ ਬੱਚੇ ਪਾਲਦੇ ਤੇ ਕਲੀ ਆਲੇ, ਦੁੱਧ ਆਲੇ, ਸਬਜ਼ੀ ਆਲੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਲਾਲੇ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਲੜਦੇ ਪਰ ਆਵਦੇ ਘਰੇ ਬਹਿੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੇਘਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਭੁੱਖੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਅੱਤਵਾਦੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਓ, ਜਾਂ ਫੇਰ ਏਧਰਲੇ ਪਾਸੇ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਦਰਿਆ ‘ਚ ਗਰਕਾਉਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਓਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਰਕੋਜ਼ੀ ਦੇ ਵੀ ਤੇ ਸਾਡੇ ਤੀਜੀ ਦੁਨੀਆਂ ਆਲੇ ਟੁੰਡੀਲਾਟਾਂ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵੀ ਪੈਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਆ ਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨਾਂ ਤੇ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਦਾ ਸਾਥ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਫਿਕਰ ਪਹਿਲੋਂ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਾਰਾਂ ਫੂਕਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨਾਂ ‘ਚ ਸਭ “ਕੁਝ” ਫੂਕਣ ਨੂੰ ਆਏ ਖੜੇ ਨੇ। ਫੇਰ ਨਾਂ ਕਿਹੋ ਬਈ ਦੱਸਿਆ ਨੀ ਸੀ…

ਦਵਿੰਦਰਪਾਲ

anchor501@yahoo.co.uk

ਰਾਤੀ ਛਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਈ ਬਰਸਾਤ

ਬੜੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲੋਂ ਗਾਣਾ ਆਇਆ ਸੀ ‘ਰਾਤੀਂ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਹੋਈ ਬਰਸਾਤ’ ਫੇਰ ਓਹਦੀ ਪੈਰੋਡੀ ਆਈ “ਰਾਤੀਂ ਛਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਈ ਬਰਸਾਤ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕੁੱਟਦੇ ਰਹੇ” ਪਰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਛਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਕੇ ਵੀ ਓਹ ਸੁਆਦ ਨੀ ਆਉਣਾ ਜਿਹੜਾ 14 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਦੋ ਛਿੱਤਰ ਉੱਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਇਆ। ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨਿਕ ਮੀਡੀਆ ਮਸਾਲੇ ਲਾ ਕੇ ਨਿੱਕੀ ਮੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਲਾਰਨ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋ ਗਿਐ ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀ ਜਾਨੇ ਆਂ ਪਰ…………ਆਹਾ………ਵਾਹ ਵਾਹ…………ਏਸ ਸੀਨ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਤੜਕਾ ਲਾਇਆ………… ਲਾ ਲਾ ਕੇ ਵਖਾਇਆ…………ਬਾਅਦ ‘ਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਓਹ ਵੀ ਰੋਜ਼ ਖਬਰਾਂ ‘ਚ ਵਖਾਇਆ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਐਂ ਤਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੋਣੈ ਬਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਦਨਾਮ-ਝੂਠੇ-ਘਟੀਆ-ਆਦਮਖੋਰ-ਸ਼ੋਸ਼ਕ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਵੱਲ ਨੂੰ ਉੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਛਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਆ ਜਿਹੜੇ ਅਲ-ਬਗਦਾਦੀਆ ਚੈਨਲ ਵਾਲੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮੁੰਤਦਾਰ-ਅਲ-ਜ਼ੈਦੀ ਨੇ ਚਲਾਏ ਸੀ। ਪਰ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ ਚੇਤਾ ਕਰਾ ਦੇਵਾਂ ਕਿ ਇਸ ਉਡਾਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਕੀ ਹੋਏ

ਬੁਸ਼ ਦੋ ਛਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ
ਪਰ ਓਦਣ ਈ 2 ਸਾਈਟਾਂ ‘ਤੇ ਵੀਡੀਓਗੇਮਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਤੇ 20 ਦਿਨਾਂ ‘ਚ ਇੱਕ ‘ਤੇ 7 ਕਰੋੜ 36 ਲੱਖ ਤੇ ਦੂਜੇ ‘ਤੇ 9 ਕਰੋੜ 38 ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਛਿੱਤਰ ਬੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੈ ਚੁੱਕੇ ਆ ( ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾੜੈ ਸੋ ਦੋਵਾਂ ਸਾਈਟਾਂ ‘ਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ 12 ਤੇ 17 ਛਿੱਤਰ ਈ ਛੱਡ ਸਕਿਆ)
ਇੱਕ ਅਰਬ ਨਾਗਰਿਕ ਨੇ ਕੱਲੇ ਪਹਿਲੇ ਬੂਟ ਦੀ ਕੀਮਤ ਈ 10 ਲੱਖ ‘ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਲਰ’ ਪਾਈ ਐ
ਬੂਟ ਬਣਾਉਨ ਵਾਲੀ ਕੰਪਨੀ ਸਾਲ ‘ਚ 15,000 ਜੋੜੇ ਵੇਚਦੀ ਸੀ ਪਰ 11 ਦਿਨਾਂ ‘ਚ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ 3 ਲੱਖ 70 ਹਜ਼ਾਰ ਆਡਰ ਮਿਲੇ ਨੇ ਸਾਰੇ “ਬਾਏ ਬਾਏ ਬੁਸ਼” ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੇ
ਮੁੰਤਦਾਰ ਅਲ ਜ਼ੈਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ‘ਚ ਐ, ਜਿਊਂਦਾ ਮੁੜੂ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਉਂਕਿ ਹਾਕਮਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹਦਾ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਲੋਕਾਂ ‘ਚ ਉਤਰਨਾ ‘ਅਫੋਰਡੇਬਲ’ ਨੀ ਹੋਣਾ
ਨਾ ਸਿਰਫ ਅਰਬ ਦੁਨੀਆ ਹੀਰੋ ਦਾ ਸਗੋਂ ਹਰ ਸੋਚਣ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਓਹ ਨਾਇਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਐ
ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ‘ਚ ਓਹਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਦੌੜ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਤਨਖਾਹ ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜੂ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਬੂਟ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਮਰੀਕਾ ‘ਚ ਈ ਫਿਲਾਡੈਲਫੀਆ ਦਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਤੇ ਕਾਲਮਨਵੀਸ ‘ਡੇਵ ਲਿੰਡੋਰਫ’ ਕਹਿੰਦਾ ‘ਜ਼ੈਦੀ ਨੇ ਓਹ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਾਈਟ ਹਾਊਸ ਦੀ ਬੀਟ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ 8 ਸਾਲਾਂ ‘ਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ’ ਇਹ ਜਿੱਥੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਓਸ ਕੋਲੰਬੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ ਚੁੱਕਿਆ ਕਿ ਜ਼ੈਦੀ ਨੂੰ ਪੱਤਰਕਾਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਰੱਖੋ।
ਜ਼ੈਦੀ ਦਾ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਓਹ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਰਿਹਰਸਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਘਰ ‘ਚ ਬੁਸ਼ ਦੀ ਫੋਟੋ ‘ਤੇ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰ ਕੇ।
ਸੋਸ਼ਲ ਸਾਈਟ ‘ਫੇਸਬੁੱਕ’ ‘ਤੇ ਮੁੰਤਦਾਰ ਅਲ ਜ਼ੈਦੀ ਦੇ ਫੈਨਜ਼ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 96 ਹਜ਼ਾਰ ਟੱਪੀ ਹੋਈ ਐ।
ਇਰਾਕ ‘ਚ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਕਾਫਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਛਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਆਮ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ ਐ
ਤੇ ਦੁਨੀਆ ‘ਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖ ਥਾਂਵਾਂ ‘ਤੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਮਾੜੇ ਅਫਸਰਾਂ ਖਿਲਾਫ ਵੀ ਛਿੱਤਰ ਲਾਹ ਰਹੇ ਨੇ (ਨੈੱਟ ‘ਤੇ ਸਰਚ ਕਰ ਲਿਓ)

ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਾਕਾ ਏਨੀਆ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ….ਏਨੇ ਮੂੰਹ ਅਵਾਕ ਹੈਰਾਨ ਖੁੱਲੇ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ……ਏਨੀ ਦੁਨੀਆ ਕਮਲੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਹ ਵਾਕਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਸੇ। ਏਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਆ ਕਿ ਏਧਰਲੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ‘ਚ ਜੁੱਤੀ ਪੈਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕੋਈ ਨੀਂ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਪਹਿਲੋਂ ਛਿੱਤਰ ਪੈਣੇ ਤੇ ਫੇਰ ਏਡੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਆਉਣਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਾ ਗਿਆ ਹੋਣਾ ਕਿ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ‘ਚ ਓਹਦੀ ਔਕਾਤ ਕੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਈ ਜੁੱਤੀਆਂ ਖਰੀਦਣ ਤੇ ਗੇਮ ‘ਚ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖ ਲਓ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ 8 ਸਾਲ ਸਟੇਟ ਸਪੋਂਸਰਡ ਮੀਡੀਆ ਕੈਂਪੇਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੁੱਲ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿੰਨਾ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਦੁਨੀਆ ਇਸ ਗੰਦ ਦਾ ਸਫਾਇਆ ਚਾਹੁੰਦੀ ਐ। ਅੱਤਵਾਦ ਦੀ ਸਫਾਈ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਕੋਲੋਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਪੈਟਰੋਲੀਅਮ ਤੇ ਕੰਸਟਰਕਸ਼ਨ ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਨਵੇਂ ਬਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੋਮੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਨੰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਸੱਚ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਐ। ਫੇਰ ਵੀ ਨਾਂ ਸਿਰਫ ਅਮਰੀਕੀ ਸਗੋਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ‘ਚ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ (ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮੁਤਾਬਿਕ) ਨੋਟਾਂ ਬਦਲੇ ਵਿਕਣ ਵਾਲੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਵੱਡਾ ਭੈੜ ਇਹ ਕਿ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਮੀਡੀਆ ਨਾਂ ਸਿਰਫ ਅਮਰੀਕਾ ਜਾਂ ਯੂਰੋਪ ‘ਚ ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ‘ਚ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੈ। ਪੱਤਰਕਾਰ ਭਾਈਚਾਰਾ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾਂ ਸੱਚ ਐ ਕਿ ਹਾਕਮਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਚਾਹ ‘ਚ ਰਾਜਦੀਪ ਸਰਦੇਸਾਈ ਵਰਗੇ ਦੇ ਸੰਸਦ ਵਾਲੇ ਸਟਿੰਗ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਭੱਠਾ ਬਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਓਹ ਕੱਲਾ ਨੀ ਐ ਸਗੋਂ ਓਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸੱਚ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਵੀ ਐ। ਸਾਡੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾਰ ਐ, ਕੱਲਾ ਹਾਕਮਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਭੁੱਖ ਈ ਨੀ ਐ, ਅੰਗਰੇਜ਼ਾ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਹਕੂਮਤ ਦਾ ਡਰ ਵੀ, ਜਿਹਦੇ ਚਲਦਿਆਂ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਜੋ ਹਕੂਮਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇਣ ਓਹਦੇ ਮਗਰ ਤੁਰ ਪੈਨੇ ਆਂ, ਬਗੈਰ ਇਹ ਸੋਚਿਆਂ ਕਿ ਆਮ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਹਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ-ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਊ। ਮੁੰਬਈ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਖਿਲਾਫ ਜੰਗ ਛੇੜਣ ਦਾ ਮੁਹਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਣ ਨੂੰ ਨਾਂ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਾਂ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ। ਪਰ ਵੇਖ ਲਓ ਸਾਡੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਏਅਰ ਟਾਈਮ ਖਾ ਕੇ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾ ‘ਤੀ ਓਹ ਵੀ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਜੰਗ ਦੀ।ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਰਿਟਾਇਰ ਫੌਜੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਘਰੇ ਬੈਠਿਆਂ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਬਣਾ ਕੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਕਰ ‘ਤਾ। ਬਾਰਡਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸੋ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਤੋਪਾਂ ਦੇ ਬੰਬਾਂ ਦੀ ਰੇਂਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਪਣੇ ਚੈਨਲਾਂ ਦੇ ਦਫਤਰ ‘ਚ ਬੈਠੇ ਕਿਸੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੀ ਕੀਤੀ ਸੋਚਣ ਦੀ
ਜਾਂ ਓਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਕਿ ਬਈ ਥੌਡੇ ਪੁੱਤ ਮਰਾਉਣੇ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਓਂ ਕਿ ਨਹੀਂ। ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਮਾਹਿਰ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ‘ਚ ਇਹ ਆਇਆ ਕਿ ਜੰਗ ਲੜ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਮੰਦੀ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਲੰਘ ਰਹੀਆਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਜਿਹਨਾਂ ‘ਚ ਅਮਰੀਕੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਐ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਓਹੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਇਮਾਰਤਸਾਜ਼ੀ/ਕੰਸਟਰਕਸ਼ਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਨਵੀਂ ਮਾਰਕਿਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਅਗਲੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੁੱਖੀਆਂ ਗਿਰਝਾਂ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰਾਂ ਟਿਕਾਈ ਬੈਠੇ ਨੇ ਤੇ ਓਹੀ ਬਜ਼ਾਰ ਜਿਹਦੇ ‘ਚ ਹੁਣ ਇਰਾਕ ਤੇ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ‘ਚੋਂ ਕਮਾਈ ਘਟਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਐ ਓਹ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਏਧਰ ਖੁੱਲਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਐ।ਪਹਿਲੋਂ ਦੋਵੇਂ ਮੁਲਕਾਂ ਨੂੰ ਭੰਨੋ ਫੇਰ ਮੁੜ ਉਸਾਰੀ ਕਰੋ, ਅਰਬਾਂ ਦੀ ਵਿੱਤੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਤਿਆਰ ਤੇ ਪੂੰਜੀ ਦਾ ਨੰਗਾ ਖੇਡ ਵੀ, ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾਉਨ ਲਈ ਨੌਜੁਆਨ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਾਓ…….. ਵੈਸੇ ਵੀ ਜੇ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿ ਗਏ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹੱਕ ਮੰਗਣ ਈ ਨਾਂ ਤੁਰ ਪੈਣ ਸੋ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ।ਗੱਲ ਬਹੁਤੀ ਲੰਮੀ ਖਿੱਲਰੀ ਜਾਂਦੀ ਆ ਸੋ ਵਾਪਸ ਛਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵੱਲ ਚਲੀਏ ਜਿਹਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਇਸ ਕਰ ਕੇ ਹੋਰ ਵੱਧ ਐ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜਿਹੜੀ ਹੌਲਨਾਕ ਤਸਵੀਰ ਮੈਂ ਵੇਖੀ ਤੇ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ‘ਚ ਓਹਦਾ ਝਲਕਾਰਾ ਵਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਓਹ ਤਸਵੀਰ ਸੱਚ ਨਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਣਾ ਪਊ। ਮੁੰਤਦਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵਕਤੀ ਭਾਵੁਕਤਾ ਕਹਿ ਕੇ ਨਕਾਰਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹੋਣੇ ਆ, ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਊ ਕਿ ਜੰਗ ਵਰਗੇ ਮਾਹੌਲ ‘ਚ ਓਹਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਮਾਰ ਕਾਟ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਉਪਜੀ ਐ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਾਂ ਆਪਣੇ 60% ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾਤਰ ਤਰਸਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਆਂ। ਖੁਦ ਸਰਕਾਰੀ ਅੰਕੜਿਆਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕੌੜੀ ਸੱਚਾਈ ਕਿ ‘ਮੁਲਕ ‘ਚ 80% ਲੋਕ 20 ਰੁਪਏ ਦਿਹਾੜੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ‘ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਨੇ’ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਜਾਣਦੇ ਆਂ। ਫੇਰ ਵੀ ਸ਼ੇਅਰ ਮਾਰਕਿਟ ਦਾ ਭੁੜਕਣਾ ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ ਤੰਗ ਕਰਦੈ ਬਜਾਏ ਭੁੱਖੇ ਢਿੱਡਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਦੇ। ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਸਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰੈਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ‘ਚੋਂ ‘ਕੱਲੀਆਂ ਜੁਰਾਬਾਂ ‘ਚ ਈ ਵਾਪਸ ਆਓ….ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਸਸਤਾ ਵਿਕਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਰਾ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਆਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਸਲੀਅਤ ਵੇਖੀ ਤੇ ਵਖਾਈ ਜਾਵੇ, ਪੂਰੀ ਓ ਗੁਲਾਮੀ ਕੱਟਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਓਸੇ ਸਿਸਟਮ ‘ਚ ਬਹਿ ਕੇ ਓਹਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਣ ਲਈ ਓਹਦੇ ਸੋਮੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ………ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਅਕਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਹੈਗੇ ਨੇ।

“ਹਰ ਤਰਫ ਹੈ ਸ਼ੋਰ ਬੱਸ ਆਦਮੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੈ,
ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੈ;

ਦਰਦ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਲਿਖ ਸਫੇ ਭਰੀ ਜਾਂਦਾ ਐ,
ਬੇਵਜਾਹ ਕਤਲਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪਰ ਕਵੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਐ”

-ਦਵਿੰਦਰਪਾਲ

ਮਾਰ ਲਿਆ ਆਈਡੈਂਟਿਟੀ ਕਰਾਈਸਿਸ ਨੇ

ਬਲੌਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸਮੇਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਸੀ ਕਿ "ਗੁਲਾਮ ਕਲਮ" ਇਕ ਜਨਤਕ ਬਲੌਗ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਸਮਾਜ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਹੋਵੇ ਤੇ ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।ਇਸੇ ਲੜੀ 'ਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪੀ.ਟੀ.ਸੀ. ਨਿਊਜ਼ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਦਵਿੰਦਰ ਪਾਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਆਈ ਹੈ,ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ 'ਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਮੁੱਦੇ ਨੁੰ ਛੋਹਿਆ ਹੈ।---ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰਠੌੜ

ਮਾਰ ਲਿਆ ਆਈਡੈਂਟਿਟੀ ਕਰਾਈਸਿਸ ਨੇ

ਲਗਾਤਾਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ‘ਚ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਨਾਂ ਜੋੜਣ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੁੰਨ ਤੁੰਨ ਕੇ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ‘ਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਆਮ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਤਕਲੀਫ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਉਦਾਹਰਣ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰੀਗਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਏਅਰ ਪੋਰਟ ‘ਚੋਂ ਮਿਲੀ ਏ 2 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ। ਮੀਡੀਏ ਵੱਲੋਂ ਹਊਆ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਅਮਰੀਕੀ ਸਣੇ ਤੀਵੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਸਫਰ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹੀ ਸਮਝਦੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਹੀ ਜੰਮੇ ਪਲੇ 9 ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਮੁਸਲਿਮ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਓਸ ਵੇਲੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਹੋਰ ਮੁਸਾਫਿਰਾਂ ਨੂੰ ਓਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲਬਾਣੀ ਸ਼ੱਕੀ ਜਿਹੀ ਲੱਗੀ। ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਸਣੇ 3 ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇਸ 9 ਮੈਂਬਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਓਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਸਲਿਮ ਦਿੱਖ ਕਾਰਨ ਇੰਨਾ ਖੱਜਲ ਖੁਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਹਾਜ਼ ‘ਚੋਂ ਲਾਹੁਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਐੱਫ.ਬੀ.ਆਈ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਾ ਪਿਛੋਕੜ ਜਾਂਚਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਓਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ‘ਚ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਕੇ ਟਿਕਟ ਲੈਣ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।ਕਾਰਨ ਇਹ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਯਾਤਰੀ ਕਮਫਰਟੇਬਲ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਯਾਦ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਯਾਤਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਵਿਤਕਰਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਹੈ। ਮੁੱਦਾ ਏਥੇ ਦੁਹਰੀ ਮਾਰ ਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਾਂ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੇ ਰੋਟੀ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਮੁਲਕ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨੇ ਪਰ ਬਿਗਾਨੀ ਥਾਵੇਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਆਪਣੀ ਹੱਡ ਭੰਨਵੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਨੂੰ ਸਸਤਾ ਵੇਚਦੇ ਨੇ,ਓਥੇ ਸਿਆਸਤ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਜੜਾਂ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣ ਦਿੰਦੀ। ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਰਾਗ ਅਲਾਪ ਦਿਓ ਪਰ “ਹੇਟ ਕਰਾਈਮ” ਨਾਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਅਸਲ ‘ਚ ਇਸੇ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਉਪਜ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਆਸਤ ਜਿਹਨੂੰ ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਨੂੰ ਇਰਾਕ ‘ਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕੱਲਾ ਕੱਲਾ ਅਮਰੀਕੀ ਓਹਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕੁਝ ਤੁਪਕੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ‘ਤੇ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਿਆਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੇ ਰਾਜ ਠਾਕਰੇ ਉੱਤਰ ਭਾਰਤੀਆਂ ਖਿਲਾਫ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਜਦ ਕਿ ਨਤੀਜਾ ਅਸਲ ‘ਚ ਇਹ ਨਿਕਲਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਿਹਾਰੀ ਬੰਦਾ ਰੇਹੜੀ ਲਾਉਣੀ ਬੰਦ ਕਰੂ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਦਾ ਰਾਸ਼ਨ ਪਾਣੀ ਵਿਕੂ।ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਦੋਗਲਾਪਣ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਬੁਲੰਦੀ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ‘ਭਈਆ” ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਢਾਣੀ ‘ਚ ਵਰਤ ਕੇ ਵੇਖੋ।ਸਾਡੇ ਤਾਂ ਕਮੇਡੀਅਨ ਵੀ ਇਸੇ ਦੋਗਲੇਪਣ ‘ਚੋਂ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾ ਗਏ ਨੇ,ਜਦਕਿ ਭੁੱਲ ਜਾਨੇ ਆਂ ਕਿ ਜਿਹਨੂੰ ਦਸਮ ਪਿਤਾ/ਬਾਜਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ/ਨੀਲੇ ਦਾ ਸਵਾਰ/ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦਰਵੇਸ਼ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਆਂ ਓਹਦਾ ਬਚਪਨ ਇਹਨਾਂ ਬਿਹਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੀਤਿਆ ਸੀ।ਗੱਲ ਤਾਂ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਓਹ ਮਾੜੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਨੇ ਪਰ ਅਸਲ ‘ਚ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਹੜਾ ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਂ ਫਿਰਕੂ ਘੱਟਗਿਣਤੀ ਜਾਂ ‘ਪਾਸ਼’ ਵਾਲੀ ਚੁੱਪ/ਉਦਾਸ/ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਤੇ ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਮਰੀ ਹੋਈ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਓਹੀ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਏ। ਰੋਜ਼, ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਛਿਣ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤਗੜਾ ਓਹਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲੋਂ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੇਰ ਵੀ ਕਸੂਰਵਾਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬੈਠਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਖਬਰ ਦਾ ਤਬਸਰਾ ਕਰ ਕੇ ਮੁਕਾਈ ਤਾਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਆ ਪਰ ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਲੀ ਜਿਹੀ ਭਕਾਈ ਮਾਰ ਕੇ ਅਗਲੀ ਤੱਤੀ ਖਬਰ ਵੱਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੀ ਹੋਵਾਂਗੇ……ਹਾਲਾਂਕਿ ਗੁਲਾਮ ਕਲਮਾਂ ਲਈ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਦਿਮਾਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕੁੱਤੇਖਾਣੀ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਬੰਦਾ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਨੀਂ ਲੜਦਾ।ਜੁਆਬ ‘ਚ ਚੰਗੀ ਖਾਸੀ ਡਿਬੇਟ ਛਿੜ ਜੂ ਪਰ ਅੰਤ ਇਹੋ ਨਿੱਕਲਣਾ ਬਈ ਆਖਰੀ ਜੰਗ ਲੜਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਇਸੇ ਲਈ ਨੀਂ ਉਠਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਤਾ/ਸਿਆਸਤ/ਪੂੰਜੀਵਾਦ/ਧਾਰਮਿਕ ਆਜੜੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਵੱਗ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਆਇਡੈਂਟਿਟੀ ਦਾ ਕਰਾਈਸਿਸ (ਪੰਥ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ) ਵਖਾ ਕੇ ਕਮਲੀਆਂ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾਈ ਰੱਖਦੇ ਨੇ। ਜੇ ਹੌਂਸਲਾ ਰੱਖ ਕੇ ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤਾਂ ਅੱਗੋਂ ਕੀ ਹੋਵੇ ਬਾਰੇ ਕਮੈਂਟ ਲਿਖਿਓ ਫੇਰ ਖਲਾਰਾਂਗੇ ਹੋਰ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ।


ਦਵਿੰਦਰਪਾਲ
anchor501@yahoo.co.uk